بهترین گوشی های میان رده بازار ایران [تابستان ۱۴۰۵]

از آن‌جایی که شیائومی علاقه‌ی عجیبی به عرضه گوشی‌های خود با نام‌ها و برندهای مختلف، حتی در برهه‌های زمانی مختلف با نام‌های جدید دارد، مدتی پس‌از معرفی سری ردمی نوت ۱۴، عضو جامانده از این سری یعنی ردمی نوت ۱۴ اس را نیز روانه بازار کرد. این گوشی از نظر فنی دقیقا با نسخه‌ی 4G ردمی نوت ۱۳ پرو یکسان است و چینی‌ها درنظر داشته‌اند تا این گوشی به‌عنوان یک مدل جدید از خانواده ردمی نوت ۱۴ شناخته شده اما در جایگاهی پایین‌تر از نسخه‌ی پرو قرار گرفته و به‌حیاتش ادامه دهد.

بنابراین این گوشی با ابعاد و شکل و شمایل تقریبا مشابه با ردمی نوت ۱۳ پرو، از همان تراشه Helio G99، صفحه‌نمایش ۶٫۶۷ اینچی OLED با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز و وضوح FHD و دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی استفاده می‌کند و در سایر مشخصات فنی و ویژگی‌ها تغییری دیده نمی‌شود. اما از نظر فیزیکی وزن کمتر و یکسان با پوکو M6 پرو دارد که حتی این گوشی نیز از پلتفرم یکسان با ردمی نوت 14S و 13 پرو بهره می‌برد. بنابراین تفاوت اصلی این گوشی در نسخه‌ی اندرویدی است که این گوشی اجرا کرده و جدیدتر محسوب می‌شود.

عرضه گوشی A36 در اسفند ۱۴۰۳ دوباره نشان داد که سامسونگ تنها روی بهبود تجربه کاربری بلندمدت دستگاه‌های خود تمرکز دارد که رسیدن به آن با چنین سخت‌افزارهای ضعیفی در حاله‌ای از ابهام است. A36 سامسونگ با اندکی پیشرفت به روشنایی ۱۲۰۰ نیت در پنل خود می‌رسد و استفاده از محافظ گوریلا گلس ویکتوس پلاس و ارائه پشتیبانی نرم‌افزاری کم‌نظیر ۶ ساله نیز گامی رو‌به‌جلو اما بسیار محدود نسبت به نسل پیشین به‌حساب می‌آید. همچنین جایگزینی تراشه اگزینوس با اسنپدراگون ۶ نسل ۳، اگرچه انقلابی نیست، پایداری حرارتی و گرافیکی بهتری را به ارمغان آورده است.

با این‌ حال در روی دیگر سکه، گلکسی A36 در نبرد سخت‌افزاری با رقبای چینی مانند پوکو X7 پرو، به‌دلیل استفاده از استاندارد قدیمی حافظه UFS 2.2 و پردازنده مرکزی فوق‌العاده ضعیف‌تر عقب می‌ماند. این محدودیت‌های فنی در کنار قیمت گوشی سامسونگ A36 که آن را در خطر هم‌پوشانی با مدل قدرتمندتر گلکسی A56 قرار می‌دهد، باعث شده است تا این محصول علی‌رغم نقاط قوتش، انتخابی ایده‌آل برای کاربران با اولویت گیمینگ یا سرعت پردازش بالا نباشد.

ردمی نوت ۱۵ پرو را بهتر است گوشی‌ای دانست که اولویت‌هایش را روی نمایشگر، دوربین و دوام باتری گذاشته، نه قدرت پردازشی. پنل ۶٫۷۷ اینچی OLED با وضوح 1.5K و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز، در کنار حداکثر روشنایی ۳۲۰۰ نیت و محافظ Gorilla Glass Victus 2، تجربه‌ی بصری بسیار خوبی برای تماشای محتوا و استفاده‌ی روزمره فراهم می‌کند. دوربین اصلی ۲۰۰ مگاپیکسلی با OIS و حسگر ۱/۱.۴ اینچی نیز روی کاغذ جذاب است و نسبت به یک گوشی میان‌رده، دست سازنده را برای ثبت عکس‌های پرجزئیات‌تر در شرایط نوری مختلف باز می‌گذارد؛ البته دوربین اولتراواید ۸ مگاپیکسلی نشان می‌دهد که مجموعه‌ی دوربین بیشتر حول دوربین اصلی شکل گرفته است.

جایی که نوت ۱۵ پرو کمی متفاوت عمل می‌کند، انتخاب Helio G200 Ultra و کنار گذاشتن اتصال 5G است. این تراشه برای استفاده‌ی روزمره و بازی‌های سبک و متوسط کفایت می‌کند، اما اگر عملکرد پردازشی اولویت اصلی باشد، گزینه‌های مجهز به تراشه‌های قوی‌تر انتخاب‌های جذاب‌تری هستند. در مقابل، باتری ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی با شارژ سریع ۴۵ واتی، یکی از دلایل اصلی توجه به این مدل است و برای کاربری که شارژدهی طولانی را به قدرت خام ترجیح می‌دهد، مزیت محسوب می‌شود. بنابراین نسخه‌ی 4G را نباید صرفاً نسخه‌ی ضعیف‌تر مدل 5G دانست؛ این مدل انتخابی هدفمند برای کاربری است که نمایشگر باکیفیت، دوربین اصلی قدرتمند و شارژدهی بالا برایش اهمیت بیشتری از 5G و توان پردازشی حداکثری دارد.

گلکسی A37 میان‌رده‌ای متعادل است که بیشتر از دنبال‌کردن مشخصات هیجان‌انگیز، روی ارائه‌ی تجربه‌ای کامل برای استفاده‌ی روزمره تمرکز دارد. نمایشگر ۶٫۷ اینچی OLED با وضوح +FHD و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز یکی از نقاط قوت اصلی گوشی است و برای وب‌گردی، شبکه‌های اجتماعی و تماشای ویدئو تجربه‌ای روان و باکیفیت ارائه می‌دهد. در بخش دوربین نیز ترکیب دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی مجهز به OIS، اولتراواید ۸ مگاپیکسلی و ماکرو ۵ مگاپیکسلی، مجموعه‌ای کاربردی برای عکاسی روزمره فراهم می‌کند و دوربین اصلی امکان فیلم‌برداری 4K با نرخ ۳۰ فریم‌برثانیه را دارد. سامسونگ همچنین بدنه را به استاندارد IP68 مجهز کرده که برای یک گوشی میان‌رده، مزیت مهمی از نظر دوام و مقاومت در برابر آب و گردوغبار محسوب می‌شود.

در استفاده‌ی روزمره، باتری ۵۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی، تراشه‌ی اگزینوس ۱۴۸۰ و پشتیبانی نرم‌افزاری طولانی از نقاط قوت مهم A37 هستند؛ سامسونگ برای این گوشی تا ۶ سال بروزرسانی امنیتی و ۶ نسل بروزرسانی سیستم‌عامل وعده داده است، بنابراین خرید آن از نظر طول عمر نرم‌افزاری توجیه خوبی دارد. پشتیبانی از وای‌فای ۶، فناوری 5G و بلوتوث ۵٫۳ نیز مجموعه‌ی ارتباطی کاملی در این رده فراهم می‌کند. در مقابل، نبود جک ۳٫۵ میلی‌متری نشان می‌دهد که A37 بیشتر یک گوشی میان‌رده‌ی متکی بر امکانات مدرن است تا محصولی برای کاربران حرفه‌ای؛ بااین‌حال، اگر اولویت شما نمایشگر باکیفیت، دوربین اصلی مجهز به لرزش‌گیر، دوام مناسب و چند سال پشتیبانی نرم‌افزاری باشد، Galaxy A37 یکی از گزینه‌های منطقی سامسونگ در رده‌ی قیمتی خود است.

POCO M8 Pro 5G از آن میان‌رده‌هایی است که سعی می‌کند بیشترین امکانات ممکن را در محدوده‌ی قیمتی خود ارائه دهد. قلب تپنده‌ی گوشی Snapdragon 7s Gen 4 با لیتوگرافی ۴ نانومتری است که برای استفاده روزمره، چندوظیفگی و بازی عملکرد قدرتمندی ارائه می‌دهد. نقطه‌ی قوت دیگر، نمایشگر ۶٫۸۳ اینچی OLED با وضوح 1.5K و نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز است که با پشتیبانی از Dolby Vision، HDR10+، عمق رنگ ۱۲ بیت و روشنایی حداکثر ۳۲۰۰ نیت، یکی از جذاب‌ترین بخش‌های گوشی محسوب می‌شود. محافظت Gorilla Glass Victus 2 و استاندارد مقاومت IP69K هم نشان می‌دهند POCO در بخش دوام و نمایشگر صرفه‌جویی نکرده است.

در بخش دوربین، M8 Pro بیشتر روی دوربین اصلی ۵۰ مگاپیکسلی Light Fusion 800 با OIS حساب می‌کند؛ سنسور ۱/۱.۵۵ اینچی و دیافراگم f/1.6 می‌توانند در نور کم و صحنه‌های با دامنه‌ی نوری بالا عملکرد خوبی داشته باشند، هرچند دوربین اولتراواید ۸ مگاپیکسلی نشان می‌دهد این گوشی در زمینه‌ی عکاسی به اندازه‌ی برخی رقبا همه‌فن‌حریف نیست. در مقابل، باتری ۶۵۰۰ میلی‌آمپرساعتی سیلیکون‌کربنی یکی از برگ‌های برنده‌ی جدی محصول است و با شارژ ۱۰۰ واتی می‌تواند در حدود ۴۰ دقیقه کاملاً شارژ شود؛ حتی امکان شارژ معکوس سیمی ۲۲٫۵ واتی نیز وجود دارد. ترکیب تراشه‌ی قدرتمند، نمایشگر رده‌بالا، باتری حجیم و شارژ بسیار سریع باعث شده M8 Pro بیشتر برای کاربری که عملکرد و امکانات سخت‌افزاری را به نام برند یا دوربین حرفه‌ای ترجیح می‌دهد جذاب باشد.

گوشی سامسونگ گلکسی A56؛ محبوب‌ترین میان‌رده بازار که حالا بسیار سبک‌تر (حتی سبک‌تر از A54) و البته نازک‌تر از نسل قبل شده است و ترکیب آن با فریم آلومینیومی و بدنه‌ی شیشه‌ای از گوریلا گلس ویکتوس پلاس، حس‌وحال پریمیوم‌تری به‌کاربر منتقل می‌کند. یکی دیگر از تغییراتی‌ که در ظاهر این گوشی به‌چشم می‌خورد، به‌هم پیوستن ماژول‌های دوربین و شکل‌دادن یک ماژول کپسولی‌شکل واحد است که البته بیرو‌ن‌زدگی زیادی هم از بدنه دارد.

تغییرات باطنی سامسونگ آ56 از پیشرفت‌های اندک و ناچیز این گوشی خبر می‌دهند؛ برای مثال تراشه‌ی Exynos 1580 نسبت به قبل بهبود چشمگیری را تجربه نمی‌کند، البته واحد گرافیکی پیشرفت‌های خوبی داشته اما به‌اندازه‌ای نیست که بتوانیم A56 را رقیب گوشی‌های بسیار قدرتمندتر و گیمینگ‌محوری چون پوکو X7 پرو بدانیم. با این‌حال براساس بررسی گلکسی A56 این گوشی در استفاده‌های بی‌درنگ و بدون وقفه، جابجایی سریع بین برنامه‌ها و اجرای بازی‌های پرطرفدار با تنظیمات گرافیکی متوسط پاسخگویی و پایداری خوبی دارد.

در ردمی نوت ۱۵ پرو می‌شود نشانه‌های بلوغ تدریجی سری ردمی نوت را به‌وضوح دید؛ جایی که شیائومی به‌جای اضافه‌کردن قابلیت‌های تزئینی، سراغ اصلاح تصمیم‌های قبلی رفته است. تخت شدن نمایشگر OLED بزرگ با نرخ نوسازی ۱۲۰ هرتز، یکی از همان تغییرهایی است که شاید در معرفی‌ها کم‌اهمیت جلوه کند، اما در استفاده‌ی روزمره تفاوتش را نشان می‌دهد. لمس دقیق‌تر، کنترل بهتر لبه‌ها و تجربه‌ی بصری یکدست‌تر، باعث شده این گوشی حس کار با محصولی پخته‌تر و کم‌دردسرتر را منتقل کند.

در بخش سخت‌افزار، استفاده از تراشه‌ی Dimensity 7400 Ultra نشان می‌دهد شیائومی به تعادل میان قدرت و مصرف انرژی توجه داشته است. این چیپست در کنار ۸ یا ۱۲ گیگابایت رم، عملکردی روان در کاربری روزانه، مولتی‌تسکینگ و حتی بازی‌های نیمه‌سنگین ارائه می‌دهد؛ بدون آن‌که گوشی بیش‌ازحد داغ شود یا باتری را با سرعت تخلیه کند. حافظه‌ی داخلی پرحجم نیز باعث می‌شود نوت ۱۵ پرو برای کاربرانی که گوشی را ابزار اصلی کار و سرگرمی می‌دانند، محدودکننده نباشد.

گلکسی A57 از آن دسته گوشی‌هایی است که تلاش نمی‌کند با اعداد عجیب یا قابلیت‌های تبلیغاتی شما را شگفت‌زده کند؛ بلکه هدفش این است که هر روز، بدون دردسر، همان چیزی باشد که از یک گوشی انتظار دارید. نمایشگر روان ۱۲۰ هرتزی، شارژ سریع، باتری بادوام و سخت‌افزاری که از پس اغلب نیازهای روزمره و حتی بازی‌های نیمه‌سنگین برمی‌آید، باعث شده‌اند A57 بیشتر از آنکه یک گوشی هیجان‌انگیز به‌نظر برسد، همراهی قابل اعتماد باشد. این همان ویژگی‌ای است که بسیاری از کاربران بعد از چند ماه استفاده، بیشتر از هر قابلیت دیگری قدر آن را می‌دانند.

اما جذاب‌ترین ویژگی Galaxy A57 را نباید در جدول مشخصات فنی جست‌وجو کرد؛ برگ برنده‌ی واقعی آن، آرامشی است که از اکوسیستم سامسونگ، بروزرسانی‌های نرم‌افزاری منظم و کیفیت ساخت قابل اتکا به دست می‌آورید. البته اگر همین حالا یکی از مدل‌های جدید سری A را در اختیار دارید، بهتر است هیجان معرفی یک محصول تازه شما را به خرید عجولانه نکشاند؛ زیرا تفاوت نسل‌ها همیشه به اندازه‌ای نیست که هزینه ارتقا را توجیه کند. A57 برای کسانی ساخته شده که می‌خواهند چند سال بدون دغدغه از آن استفاده کنند، نه برای کسانی که هر سال به‌دنبال تعویض گوشی هستند.

پوکو X7 پرو Xiaomi، با ارتقا به پردازنده‌ی Dimensity 8400 Ultra آمده است تا دوباره به هر گوشی میان‌رده و حتی قاتل پرچمدار پاسخی کوبنده دهد. اگرچه پیشرفت‌های نسل قبل یعنی پوکو X6 پرو به‌اندازه‌ای بود که این گوشی را به کابوس بسیاری از رقبا تبدیل کرده بود؛ اما حالا افزون‌بر تراشه‌ای قدرتمندتر، به گواهی IP68 برای مقاومت در برابر آب تا عمق ۱٫۵ متری و باتری پرظرفیت‌تر ۶۰۰۰ میلی‌آمپرساعتی از نوع سیلیکون-کربن که جدیدترین فناوری باتری به‌حساب می‌آید، مجهز شده است تا هر گوشی دیگری فکر رقابت با X7 پرو را از سر خود بیرون کند. به‌لطف باتری حجیم، این گوشی در استفاده‌های روزمره بیش از ۱۲ ساعت شارژدهی دارد. گرچه از این نظر عملکرد درخشانی محسوب نمی‌شود، اما در مقایسه با نسل قبل و سایر مدل‌های شیائومی، در وضعیت بهتری به‌سر می‌برد.

تراشه‌ی این گوشی برای اجرای بازی‌های سنگین باز هم بهینه شده است و اکنون می‌تواند وضوح بازی‌ها را آپ‌اسکیل کند تا تجربه‌ی گیم‌پلی باکیفیت‌تری را ارائه دهد، ضمن این‌که عملکرد گیمینگ این گوشی همچنان مثل قبل پایدار و روان است. نمایشگر ۶٫۶۷ اینچی OLED این گوشی همان پنل ۱۲ بیتی با وضوح 1.5K دارد که روشنایی آن طبق اندازه‌گیری زوبین به ۲۸۵۰ نیت رسیده و دقت نمایش رنگ‌ها هم بهتر شده است. خود نمایشگر حالا با گوریلا گلس ویکتوس 7i محافظت می‌شود که تا دوبرابر مقاوم‌تر است و افزون‌براین‌که حساسیت و نرخ پاسخگویی لمسی آن هنگام بازی بیشتر شده است، با دست خیس می‌توان با گوشی کار کرد.

در دنیایی که بسیاری از گوشی‌های میان‌رده تلاش می‌کنند همه‌چیز را «خوب» انجام دهند، پوکو X8 Pro مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است؛ این گوشی قبل از هر چیز یک ماشین پردازشی است. ترکیب تراشه‌ی Dimensity 8500 Ultra، حافظه‌ی LPDDR5X و فضای ذخیره‌سازی UFS 4.0 باعث می‌شود گلوگاه سخت‌افزاری عملاً به حداقل برسد؛ از اجرای بازی‌های سنگین با نرخ فریم پایدار گرفته تا پردازش فایل‌های حجیم و جابه‌جایی سریع میان اپلیکیشن‌ها. نکته‌ی مهم‌تر این است که این توان پردازشی تنها روی کاغذ دیده نمی‌شود؛ بلکه در استفاده‌ی روزمره نیز کاهش زمان بارگذاری برنامه‌ها، سرعت نصب فایل‌ها و پاسخ‌گویی سریع‌تر سیستم کاملاً محسوس است.

اما X8 Pro دقیقاً همان جایی جذاب می‌شود که بسیاری از خریداران از آن غافل می‌شوند. این گوشی قرار نیست بهترین دوربین بازار یا لوکس‌ترین کیفیت ساخت را ارائه دهد؛ سرمایه‌گذاری اصلی شیائومی روی عملکرد سخت‌افزاری بوده است. اگر اولویت شما گیمینگ، اجرای شبیه‌سازها، ویرایش ویدئو یا استفاده‌ی هم‌زمان از چندین اپلیکیشن سنگین است، X8 Pro یکی از منطقی‌ترین انتخاب‌های این رده‌ی قیمتی محسوب می‌شود. اما اگر کیفیت دوربین، پردازش طبیعی تصاویر یا ارزش فروش مجدد برایتان اهمیت بیشتری دارد، بد نیست قبل از خرید نگاهی هم به رقبایی مانند Galaxy A57 یا برخی مدل‌های سری Redmi Note بیندازید. در نهایت، ارزش واقعی X8 Pro نه در تعداد هسته‌های پردازنده، بلکه در این واقعیت نهفته است که بخش عمده‌ی بودجه‌ی پرداختی شما صرف سخت‌افزاری می‌شود که هر روز آن را احساس خواهید کرد، نه صرف ویژگی‌های تبلیغاتی که تنها در جدول مشخصات دیده می‌شوند.